My first Mannenfestival 2026

Woensdag 26 augustus, reisde ik af naar Oud-Heverlee in België, waar ik mijn eerste Mannenfestival (www.mannenfestival.be) zou bijwonen.

Op het parkeerterrein aangekomen mocht ik mijn bagage achterlaten. Deze werd met een pendelbus naar het terrein gebracht. Ikzelf mocht te voet naar het terrein; het leek op een oefening om alvast een beetje te kunnen landen. Op het terrein aangekomen werd ik hartelijk verwelkomd bij het onthaal. (Ik vind het soms leuk om wat Belgische woordjes te gebruiken in plaats van de gebruikelijke Nederlandse.)

Toen kon de reis beginnen.

Na een mooie openingsceremonie op donderdag, waar een heuse jongereninitiatie plaatsvond, voelde ik mij meteen geland en één van de 450 mannen die op het terrein van De Kluis in Oud-Heverlee rondliepen. De workshops waren uiteenlopend en de keus was dus reuze. Maar zeker allemaal de moeite waard.

Helaas werd de tweede dag mijn tent ondicht, waarna ik de rest van de nachten in een slaapzaal van De Kluis heb mogen slapen. Dit was wel extra cash betaald en dit had ik in eerste instantie niet bij me. Dus ik begaf me op weg naar een pinautomaat, blijkbaar 20 minuten lopen. Onderweg, toevallig op de grens van het terrein en de 'bewoonde buitenwereld', ontmoette ik een man die tevens bij het Mannenfestival aanwezig was, hij kon mij cash lenen. Het leek wel alsof het zo had moeten zijn, ik moest en zou blijkbaar zo dicht mogelijk bij het Mannenfestival blijven.

Drie workshops waar ik veel aan heb gehad waren ‘Van conflict vermijden naar veilig vechten – De Pleaser ontmaskerd’ door Simon Luyts, ‘Loslaten’ door Dennis de Ridder en, als echte kracht-act, de Wilde Man Krachtdans door Jeroen Claessen en zijn team.

Bij De Pleaser ontmaskerd leerden we eerst hoe we dichter bij ons pleasegedrag konden komen en hoe we de reactie van ons lichaam op zulke momenten konden herkennen en zelfs oproepen. Het uiteindelijke doel was om met twee personen een twee meter lange metalen staaf van 8 mm dik te buigen, waarbij de staaf in de zachte kuil net boven het borstbeen werd geplaatst. (Do not try this at home!)

In eerste instantie dacht ik dat het wel een makkelijke opgave zou zijn en dat die staaf niet zo heel erg moeilijk te buigen zou moeten zijn. Zo dacht ook mijn partner in crime. Maar het bleek toch nog een hele opgave te zijn.

Maar het is ons gelukt om de staaf te buigen.

Bij Loslaten leerden we om echt tot de essentie van het probleem te gaan en vervolgens iedere laag die het loslaten nog blokkeerde één voor één af te pellen. Om het uiteindelijk ook echt los te laten op een zelfgekozen moment in de tijd:

NU.

Bij de Wilde Man Krachtdans leerden we een Nederlandse krachtdans die doet denken aan een haka, maar die niet zo genoemd wordt uit respect voor de Māori uit Nieuw-Zeeland. De krachtdans leert je om in je eigen mannenkracht te gaan staan en tegelijkertijd de verbroedering met de mannen om je heen te voelen, waarbij het aanwakkeren van een steeds sterkere energie centraal staat.

Die ochtend hadden de jongens van de initiatie hun tocht afgerond en waren zij in de Tazmakal van jongens tot jonge mannen geïnitieerd. Tijdens onze krachtdans mochten wij de overgebleven positieve energie hiervan begeleiden naar het vuur voor de Tazmakal die die middag zou plaatsvinden.

Wat een eer.

Er was ook iedere dag een deelcirkel, waar je kon en mocht delen wat je die dag had beleefd, waar je eventueel tegenaan liep of wat je dwarszat. Iedereen luisterde aandachtig. En indien gewenst mocht men ook om raad vragen. Maar er werd vooral aandachtig geluisterd en hierdoor werd je al gedragen.

Even wennen, maar ook heel leerzaam en lekker, waren de gezamenlijke eetmomenten. Ontbijt, lunch én diner waren volledig vegetarisch. Zelf houd ik namelijk wel van een stuk vlees, maar eerlijk gezegd heb ik dat niet echt gemist.

Dus complimenten voor de kok.

Uiteindelijk was voor mij het grootste leermoment mijn eigen workshop: ‘Hǎo Yǎnlì (好眼力) – De spirituele kunst van tekenen, schilderen, schrijven of fotografie’. Daar mocht ik drie mannen begeleiden in hun zoektocht naar hun eigen creativiteit.

We begonnen natuurlijk met een verkennend gesprek, waarbij ik voor mezelf duidelijk wilde krijgen wie van het drietal al creatief bezig was, maar ook welke manier van begeleiden ik zou gaan gebruiken om iedereen mee te kunnen nemen in het proces.

Daarna begonnen we aan de wandeling. Toen we vanaf het grote veld het bos in liepen, vroeg ik de mannen om te vertragen en eens bewust om zich heen te kijken. Wat namen ze eigenlijk allemaal waar?

Aangekomen bij de plek die ik had uitgekozen om de creativiteit de vrije loop te laten, gaf ik ieder 25 minuten de tijd om eerst eens rustig op een plek te gaan staan of zitten, deze plek aandachtig te bekijken en vervolgens gewoon zijn fantasie en creativiteit hun werk te laten doen.

Vijfentwintig minuten later sprak ik de drie mannen weer en liet ik hen om de beurt vertellen wat ze in die tijd hadden gedaan en of ze hun creativiteit hadden kunnen omzetten in iets tastbaars voor henzelf.

Alle drie kwamen ze met een heel mooi resultaat, waarbij één van de mannen opmerkte dat zijn creativiteit lag in het rustig wandelen en vooral het gadeslaan van alles wat er om hem heen gebeurde.

Na afloop kreeg ik van alle drie een knuffel en een dag later kwam ik één van de mannen opnieuw tegen op het creativiteitsveld. Hij had zelfs inzichten uit mijn coaching gebruikt in zijn creatie van die dag.

Dan is je coaching toch helemaal gelukt, toch!?

Op zaterdag mochten we nog een heus open podium meemaken, met meerdere deelnemers van het festival die daar hun talent lieten zien.

Zondag volgde een mooie sluitingsceremonie. En voordat we daadwerkelijk huiswaarts keerden, staken we samen nog even de handen uit de mouwen bij het afbreken van verschillende tenten en opstellingen.

Daarna was het echt tijd om naar huis te gaan. Met mooie nieuwe inzichten, ervaringen en verhalen in mijn bagage.

Tot volgend jaar? ;-)